ევგენი გრიშკოვეც: როგორ ვჭამე ძაღლი
ხუთი წლის წინ მოსკოვის სცენაზე ოცდაათი წლის ბიჭი გამოჩნდა. გამოვიდა და თქვა, რომ ახლა ისეთ ადამიანზე ილაპარაკებს, რომელიც იქ აღარ არის, იმ გაგებით, რომ არსებობდა, მაგრამ მერე წავიდა, რომ როცა მაყურებელი სცენიდან „მეგონა...“ გაიგონებს, სწორედ იმ ადამიანზე იყოს. ბიჭს ერქვა ევგენი გრიშკოვეცი და მას ახსოვდა ის, რაც სხვებს ახსოვს წარსულში და არასდროს საუბრობენ ხმამაღლა - დემობილიზაციის ალბომზე, იმ უკმაყოფილებაზე, რომელსაც მულტფილმი, რომელსაც ასე ელოდა, თოჯინა აღმოჩნდა, იმის შესახებ, თუ როგორ გადის დრო. ამ მონოლოგს ერქვა „როგორ შევჭამე ძაღლი“ და ის თეატრალურ რეალობას იზიარებდა. იყო ცხოვრება გრიშკოვეცამდე - და არის ცხოვრება გრიშკოვეცთან. უფრო სწორი იქნება თუ ვიტყვით, რომ ხუთი წლის წინ გრიშკოვეცთან ერთად - თავისი მონოლოგებითა და პიესებით, სადაც თანაბარი სიტყვა და შუამავალია და არა ერთი წვეთი სიცრუე, ლაპარაკის მომხიბვლელი მანერით, თითქოს სიტყვების შოვნა უჭირდა - თეატრში სიცოცხლე მოვიდა. ის აღარ ასრულებს იმ წარმოდგენას - მის ადგილას სხვები გამოჩნდნენ, მას შემდეგ ძაღლი შეჭამა, უნივერსალური ადამიანური ემოციებისთვის ყველაზე ზუსტ სიტყვებს არჩევდა; არსებითად, მან ასწავლა თეატრს ადამიანურ ენაზე საუბარი.
